Force Majeure

ഫോഴ്സ് മജുറ(2014 , Sweden )

Director : Ruben Östlund

നമ്മൾ ഏതോ കാലത്തു സിനിമ കണ്ടു തുടങ്ങുന്നു , സിനിമകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു , സിനിമപ്രേമി ആവുന്നു . സിനിമയിൽ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നു, ഇഷ്ടമില്ലാത്ത സിനിമകൾ , ഇഷ്ടമുള്ള സിനിമകൾ അങ്ങനെ 

സബ്ജെക്റ്റീവ് ആയ  വേർതിരിവുകൾ വരുന്നു . കൂടുതൽ അറിയാനായി വീഡിയോ എസ്സേകളും എഴുത്തുകളും ഫോളോ ചെയുന്നു. ഓരോ കാലത്തും നമ്മടെ സിനിമാപ്രാന്തിന്റെ ബെഞ്ച്മാർക്കായി വിപ്ലവകരമായ ഒരു സിനിമ കാണുന്നു. ഈ വിപ്ലവം അതിന്റെ ക്രാഫ്റ്റിലോ , രാഷ്ടീയത്തിലോ , പ്രമേയത്തിലോ  അങ്ങനെ എന്തിലും ആവാം. അങ്ങനെ ക്റാഫ്റ്റിലും പ്രമേയത്തിലും ഒക്കെ പുതുമയുള്ള ഒരു സിനിമയാണ് ഫോഴ്സ് മജുറ .    

പരിണാമത്തിലൂടെ പുരോഗമിച്ചു വന്ന ഇന്നത്തെ  മനുഷ്യൻ , പ്രിമിറ്റീവ് ആയ  എന്നാൽ ഇന്നും നമ്മളിൽ അവശേഷിക്കുന്ന survival instinct, ഇത് രണ്ടിന്റെയും juxtaposition- ലൂടെ ഇന്നത്തെ കാലത്തെ റിലേഷൻഷിപ്പിന്റെ ഒരു പഠനം ആണ് ഈ സിനിമ. ഫോഴ്സ് മജുറ എന്നാൽ an act of god , തടയാൻ പറ്റാത്ത വിപത്തു എന്നൊക്കെ അർത്ഥം . 

മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുന്ന ആൽപ്സ് പർവ്വതനിരയിലെ തീം പാർക്ക് പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സ്കീയിങ് കേന്ദ്രം ആണ് പശ്ചാത്തലം. അവിടെ അവധിക്കാലം ചിലവിടാൻ വരുന്ന , രണ്ടു കുട്ടികൾ അടങ്ങുന്ന കുടുംബം ആണ് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ. അപ്രതീക്ഷിതമായി വരുന്ന ഒരു avalanche ( ഉരുൾ പൊട്ടലിന്റെ സ്നോ വേർഷൻ ) നമ്മുടെ കുടുംബാങ്ങങ്ങളുടെ നേർക്ക് വരുന്നു, ഫ്രാക്ഷൻ ഓഫ് സെക്കൻഡ്‌സിൽ നടക്കുന്ന പ്രതിഭാസം കാണുന്ന അച്ഛൻ - അയാൾ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടുന്നു, അമ്മയും കുഞ്ഞുങ്ങളും അനങ്ങാനാവാതെ അവിടെ തന്നെ നില്കുന്നു.  കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു മഞ്ഞെല്ലാം അടങ്ങുമ്പോൾ ആർക്കും അത്യാഹിതം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് നമ്മൾക്കു മനസ്സിലാവുന്നു  ,ഓടിയ അച്ഛൻ ഒരു ഇളിഞ്ഞ ചിരിയോടെ തിരിച്ചു വരുന്നു.  ഏകദേശം 5 മിനിറ്റോളം നീളമുള്ള ഈ ഒറ്റ ഷോട്ടിലാണ്  കഥയിലെ ശെരിക്കുമുള്ള 'avalanche' തുടങ്ങുന്നത്. 

ആർട് സിനിമയുടെ സവിശേഷ സ്വഭാവങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും  നരേറ്റീവ്  സ്വഭാവം ഉള്ള  ഒരു ആര്ട്ട് സിനിമ എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. കാച്ചിക്കുറുക്കിയ കമ്പോസിഷൻസ് , അധികവും നിശ്ചലമായ  മിഡ്- ലോങ്ങ് ഷോട്ടുകൾ, പ്രകൃതി - മഞ്ഞിനെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസികാവസ്ഥയുമായി താരതമ്യം ചെയുന്ന കട്ടുകൾ, നീളമുള്ള സ്വാഭാവിക സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ ഇമോഷൻസ് കൺവെ ചെയ്യുന്ന  അഭിനേതാക്കളുടെ സൂക്ഷ്മ പ്രകടങ്ങൾ , ഒടുവിൽ ക്ലൈമാക്സ് എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന - ലക്ഷ്യപ്രാപ്തിയിൽ എത്തി എന്ന ഫീൽ നൽകുന്ന സീനിനു  ശേഷമുള്ള തികച്ചും non - judgemental ആയിട്ടുള്ള epilogue സ്വഭാവമുള്ള ഒരു സീനിൽ സിനിമ തീരുന്നു.

കഥയെ ദൂരെ നിന്ന് കാണുന്ന തരത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന സിനിമ ഏതൊരു മനുഷ്യനും റിലേറ്റു ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഇമോഷൻ ആണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. ഒരു അത്യാപത്തു വന്നാൽ നിങ്ങൾ ആദ്യം നിങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കുമോ അതോ നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കുമോ? സിവിലൈസ്ഡ് മനുഷ്യന്റെ മോറൽസ് അവന്റെ /അവളുടെ തന്നെ പ്രിമിറ്റീവ് വാസനകളുടെ മുന്നിൽ ഇല്ലാതാവുന്ന രസകരമായ സീനുകളാണ് ഉടനീളം കാണുന്നത്. കഥാ പുരോഗതിക്കു വളരെ പ്രാധാന്യം ഉള്ള ചുരുക്കം കഥാപാത്രങ്ങളെ പിന്നീട് വരുന്നുള്ളു. എടുത്തു പറയേണ്ട cinematography ആണ്- അധികവും നിശ്ചലമായി ഇരുന്നുകൊണ്ട് തന്നെ കഥാപാത്രങ്ങളെയും മറ്റു ചലന വസ്തുക്കളെയും സ്വാഭാവികമായി ഫ്രയിമിനുള്ളിലേക്ക്  കടത്തിവിട്ട് ഒബ്‌സെർവിങ് മോഡിലുളള ഷൂട്ടിംഗ്. ഇമോഷണൽ രംഗങ്ങളിലെ തീവ്രത കൂട്ടാൻ ആവശ്യത്തിന് മാത്രം  പറന്നു വരുന്ന ഒരു ഡ്രോൺ ഷോട്ട് , ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നില്കുന്ന സീനിൽ നിന്ന് സൈലെൻസിലേയ്ക്ക് കട്ട് ചെയ്യുന്ന എഡിറ്റിംഗ്, അങ്ങനെ ഫിലിം മേക്കിങ്ങിന്റെ പാഠപുസ്തകം എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു സിനിമ . 

ബെർഗ്മാന്റെ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഹ്യൂമൻ  സൈക്കോളജിയെ അതിസൂക്ഷ്മമായി വിശകലനം ചെയുന്ന മറ്റൊരു സംവിധായകൻ-  Ruben Östlund. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ ചിത്രം 'The  Square' (2017)- കാനിൽ  Palme d'Or കരസ്ഥമാക്കി . ഇത്തവണത്തെ iffk യിൽ അതുണ്ടാവുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു

Stree Movie Review

Have you ever seen a movie where the male characters are afraid to go out at night, who asks their female family members to come home early because they are afraid to sit alone or a shot in slow motion where a bunch of young men from a north indian village walking naked and shy behind a woman who has helped them from a GHOST!

The question of whether a film should be political or not is something I have been asking myself for quite sometime. And I think primarily it's subjective, ie the option of the director or the politics of the director will definitely reflect in it. I have come across many films which are politically vocal but doesn't satisfy me as a filmgoer. Kaala was one such recent film in that category. Then there's a whole bunch of filmmakers like Mani Ratnam or Priyadarshan ( in Indian mainstream context) who are good at making thoughtful and entertaining films but pukes really regressive politics at times.

Sthree is a gem of a movie, which is both political and entertaining. And they have chosen horror and comedy to say a strong politics which I feel makes it really subtle. Sthree is a female ghost who abducts young men and leaves only their clothes .Film cleverly subverts the mainstream cliche of a beautiful and young female ghost to make an important point. Funny yet thrilling and scary at times, it ends with a big revelation at the end that disturbs us for sometime.

Rajkumar Rao is terrific as the polite young tailor who is chosen as the saviour of the village from Sthree. Sthree/ Ghost in the movie literally represent every women who are brutally assaulted everyday by the men. She comes once an year for four days looking for young men to have sex(suhaag raath). This is the myth believed by the villagers and Sthree rewrites the entire myth by the end of the movie. Also it's interesting to know why the Sthree picks up men naked. Progressing through really funny dialogues and situational comedy by well synced performance by a bunch of talented actors like Pankaj tripathi, Shraddha , Rajkumar and his friends , it ends with a terrific climax and much more to think after that. Must watch if you haven't seen it yet.

96 Movie Review

Most individuals, fearing the complex depths within remain at the superficial and surface layer of their Psyche, said Nietsche in Untimely Meditations. 96 is a movie about such an individual who decides to go into his complexity that he haven't attempted for years.

Mr. Solitude of 96, K.Ramachandran brilliantly played by Vijay Sethupati believes only photography has the power to freeze a moment. 96 is like a Photograph that freeze you in your teenage past . It makes you feel the seriousness of the loss that's your schooldays and your first love that you have kept safely inside an old Echolac briefcase with number lock. The title song which is a compressed version of the 37 year old Ramachandran's life which we never see in the film , is an interesting exposition of his character. ' Yaaropol naan enne Paarkiren, Kaangindra ellamum naan aagiren' -The man who keeps on freezing moments sees himself as as stranger and he becomes whatever he see. He may be a man without much convictions and a plan about life. The vitality of his past is inside that old briefcase which might be leading him forward.

People say love is selfless, that's why while entering his classroom after years he first go and sit in Janu's seat before he goes to his. He picks and throw a piece of paper that was lying on the floor before he look ahead to Janu's seat. He might have gone through a lot of memories at that moment that we as audience never get to see. 96 leaves you with this want to experience more of Ram and Janu.

There's this scene where Ram is near an old tree in school compound while calling his old friend to share his excitement in revisiting the school and seamlessly taking out a Pambaram( throwing top) from the treehole as if he had kept it yesterday. I was so happy that it had lied in that hole for 22 years without anyone noticing it. Many of us may have such material secrets lying in spaces which we have left so long. Ram who isn't active in social media joins whatsapp to experience his old days. Did he thought about meeting Janu while joining the whatsapp group? The whatsapp group chat between old friends was so interesting both in its content and the style in which you hear the messages as voices inside head. So warm and contemporary a whatsapp group chat it was with a meme of Vijay that says' I'm waiting'. But the real wait is for Janakidevi who Ram still experience through some material memories like a white school shirt sprinkled with a blue ink pen, a poem about Janu which no one other than Ram has ever read and a dried flower inside an old diary which can break anytime if you touch it.

Ram becomes increasingly tensed as he's about to meet Janu after two decades. He experience his old self who's shy and nervous infront of the girl he admire. He sweats , heart pounds and falls unconscious with a touch of Janu. Shubha their common friend asks Ram the same question she asked in 1996. " Unakku vekkama ilaya" ( Aren't you ashamed to go unconscious before a girl) . This time she also asks Janu " 5 nimisham taniya vittittu ponal ippidi pannitiyadi?" It's funny ,but poor Ram who appears so 'manly' in his salt n pepper beard reduced to a 15 year old in front of everyone. Janu even tease him in another scene by asking him why he's so shy and innocent? He says it's because the beard and moustache is gone. She asks him what if it( beard) was there? He answers with a lovely smile that even then he's like that. We see a Ram, who is so strict to his students at his true self in front of Janu.

As the night progress , Ram and Janu open up themselves and discover what has gone wrong in their lives. Whenever they get too emotional , it's Ram who deviates from the topic by not lingering over the emotion. For Ram moments are supposed to be freezed and locked in mind and he considers it to be very precious. That's why he asks his students to never delete and reframe a click . He also asks them to click not for others but for themselves.

Ram and Janu are separated forever by fate and Janu tells a story to his students that actually was a life she imagined . Govind Vasantha's magical music plays for a fantasy Janu imagines. We feel sorry for them and ourselves. We are left with a grief that we always wanted to avoid. Time and memory collapses into a single night and Ram closes his briefcase to continue his journey.

Enge HD, The journey

പ്രേമം : നേരവും കാഴ്ച്ചയും

നിവിൻ പോളിയെ മോഹൻലാലുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ സമയം ആയിട്ടില്ലെന്ന് മുറവിളി കൂട്ടുന്നവർ വിഗ്രഹങ്ങൾ ഉടയുന്നത് കാണാൻ കെൽപ്പില്ലാത്ത ലോല ഹൃദയരാണ് .ആരും ആര്ക്കും പകരമല്ല എന്നത് പോലെ തന്നെ ആർക്കും സ്ഥിരമായി ഇവിടെ ഒന്നും ഇല്ല എന്നതും സത്യമാണ്. മല്ലിപ്പൂവ് ചോദിച്ച മലരിന്റെ ഫോണ്‍ കോളിനോടുവിൽ നിവിന്റെ മുഖത്ത് വന്ന ഭാവം അത്രയ്ക്കും റിയൽ ആയിരുന്നു.

സംഭവ ബഹുലത കൊണ്ട് ജോർജിന്റെ രണ്ടാമത്തെ അദ്ധ്യായം ആണ് കൂടുതൽ പ്രിയങ്കരമായത്. ബാക്ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് അലമ്പുകൾ കാണിച്ചും, കാമ്പസ്സിൽ മദ്യപിച്ചും തല്ലുണ്ടാക്കിയും ഒരു റിബലായി നടക്കുന്ന ആണ്‍ സംഘങ്ങളെ കൃത്യമായി വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു . ഒരു പ്രായത്തിന്റെയും കാലത്തിന്റെയും ചടുലതയും ചോരത്തിളപ്പും കൃത്യമായി സംവെദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

മുഖ്യധാര സിനിമകളിൽ സ്ഥിരമായി കേട്ടു വന്നിരുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ ( പരിസരവും സംഭാഷണങ്ങളും) പൂര്ണ്ണമായും ഒഴിവാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഏതൊക്കെയോ ഫ്രെയിമുകളിൽ ഒരു സമാന്തര സിനിമാക്കാരനെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഹീറോയിസം കാണിക്കുംബോളും നായകൻ അതിമാനുഷൻ ആവുന്നില്ല, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷത്തിൽ കൂട്ടുകാരുടെ ഒരു കളിയാക്കലിൽ അയാൾ നോർമൽ ആവുന്നുണ്ട്.നേരത്തിൽ കണ്ട വിഷ്വലുകളുടെ സ്വഭാവം തന്നെയാണു ഇവിടെയും ആവർത്തിക്കുന്നത് .സ്ലോ മോഷനുകൾ കൊണ്ടു ബോറടിപ്പിക്കുന്നവർക്ക് അത് എവിടെയൊക്കെ അളന്നും തൂക്കിയും ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് സംവിധായകൻ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ചിത്രം കഴിയുമ്പോൾ സമയം എന്ന വിസ്മയം തീർക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ തികച്ചും അനായാസമായി കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

നിമിഷ നേരങ്ങളിലെ കേവല ഹാസ്യം മാത്രം ആഘോഷിക്കുകയും കൊട്ടക വിടുംബോൾ ചണ്ടിയായി ചവറ്റുകുട്ടയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രേക്ഷക സമൂഹം പ്രേമത്തിനെ സ്വീകരികകുമ്പോൾ അസഹിഷ്ണുത ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. എത്ര നാൾ ഇത് പോലെ പഴയ വീഞ്ഞുകളെ പുതിയ കുപ്പികളിൽ വിൽക്കാൻ കഴിയും. പുതുമയുള്ള നായികമാരെ മുന്നിൽ വെക്കുമ്പോഴും ജോർജ് പ്രേമിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ മൂന്നും കാഴ്ചയിൽ സുന്ദരികളാണ്, നല്ല ശബ്ദങ്ങൾക്ക്‌ ഉടമകളാണ് എന്നതിൽ കവിഞ്ഞ് അവർക്ക് യാതൊന്നും മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ ഇല്ല.

കൊടയ്ക്കാനാലിന്റെ മഞ്ഞും ഓര്മ്മ നഷ്ടപ്പെടുന്ന മലരും അവൾ മറന്നു പോകുന്ന ജോർജും പദ്മരാജന്റെ ഇന്നലയെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. സിനിമയിൽ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്നതും ആ ബന്ധമാണ്.

Alphonse Puthran

കഥയിലെ പുതുമയ്കും മീതെ അതിന്റെ അവതരണത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന സംവിധായകനാണ് അൽഫോൻസ് .

നേരത്തിൽ നിന്നും പ്രേമത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ തന്റെ കഴിവിൽ ആത്മവിശ്വാസവും വ്യക്തതയും ഉള്ളൊരു ചലച്ചിത്രകാരനെ കാണാനാകും.
മസാലക്കൂട്ട് ആകുംബോളും ഓർത്തു വെക്കാൻ ഒരുപിടി കഥാപാത്രങ്ങളെയും കൊണ്ടാവും നമ്മൾ കൊട്ടക വിടുക .
ചില നേരങ്ങളിലെ കൂട്ടുകാരുടെ പരസ്പരം ഉള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ കൂട്ടചിരികൽക്കു വഴിവെക്കുമ്പോൾ , അത് സിനിമയുടെ ജീവശ്വാസം തന്നെയായി മാറുന്നു.

OK Kanmani Review

They meet at a railway platform, meet again at a church wedding, gets attracted, fall in love, agrees on the meaninglessness of marriage , starts living together without conditions,  ultimately time pops up hurting them with the red signal for separation ( career matters) and then what? They find solution in that marriage which at first they felt was just an arrangement of family and society. Happy ending. ( mental mandhil female version plays as end credits starts rolling ...)

What's special about this? There is no tension , no plot twists or suspense.
Nothing much. But its handled by Mani Ratnam who is good at it.

After the release of trailers,there was discussions on film groups regarding the anticipation of another Alaipayuthe.
I swear its not an Yennai Arindhaal by Gautham Menon .

Mani Ratnam has his moments, those conversations with wit that almost feel real, that represents the class and culture of those people. There is this typical ' 'Maniratnam conversation 'where at least one of the character is engaged in some work that makes it more organic, like the one where Tara( Nithya ) is busy drawing the architecture of a palace with excitement and Aadi ( dulquer) totally concentrated in Tara ,replying less excited about her professor.

It is heavily romantic, he goes deeper into their private talks,their intimacy and chemistry. It has traces of those scenes from Dil se, Bombay, Guru, Alai Payute.. ..all his films.( it is called trademark)

Explores contemporary relationships, clearly updated from the Alaypayuthe times, be it the colors, gadgets, lifestyle, the place they live and music. Yes soundtracks and background score is fresh and adds to the emotions. Neat art too, the colors on their interior is very attractive and urban.

Apart from an elderly couple comprising Prakash Raj who is a delight to watch, there are no characters with importance. Tara and aadi overhears the couple, the way with which Ganapathy( PRAKASH raj) take care of his wife ailing from Alzheimer's. Their love and understanding is witnessed by our lead couple through the little gap of their door.

There are boring cliches like the carnatic singing ability of heroine that acts as an advantage in a crucial moment. Also I wished there was someone like Madhavan to play Aadi who can actually behave other than looking good.( Forgive me DQ fans,it's basic human nature to compare,can't help it! ) Mani sir always preferred good looking men to play the lead.

Coming to the subject, film talks on two people who believed that marriage was just an arrangement of convenience and started living together with freedom. Freedom in the sense that ' I won't indulge in your personal matters ' or ' we will be free to end this once its all over' .
And it all ends with marriage as a solution which indirectly comments that marriage is more than an institution and live in relationships ultimately leads to it if its 'real'.(ideal) Like he said, its a reflection on contemporary relationships. 

But I felt it more romantic,satisfying watch.

Feel good movie.

പാലാ fast .

ഇടവപ്പാതിയ്ക്കു മുൻപ് ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ വന്ന തകർപ്പൻ മഴ കാരണം പതിവ് പാലാ ഫാസ്റ്റ് വൈകി . നട്ടുച്ച ആയിരുന്നെങ്കിലും രാത്രി അയ അവസ്ഥ .കോളേജിന് തൊട്ടു മുന്നിൽ തന്നെയായിരുന്നു ബസ്‌ stop, അതു കൊണ്ട് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല . പക്ഷെ മഴ കാരണം പതിവ് കാഴ്ചകൾ മുടങ്ങി . തൊട്ടടുത്ത വിമെന്സ് കോളേജിലെ ഒരാളെ പോലും ഇന്ന് കണ്ടില്ല .നമ്മുടെ കോളേജിൽ ഉള്ളതിന്റെയൊക്കെ കാര്യം കണക്കാ .

തിരക്ക് കൂടുതലാണെങ്കിലും പിൻ വശത്തുളള വിന്ഡോ സീറ്റ്‌ തന്നെ കിട്ടി. ഏറ്റവും പുറകിൽ കത്തിക്കു മൂര്ച്ച കൂട്ടുന്ന യന്ത്രവുമായി ഒരു തമിഴനും ശിങ്കിടിയും . ശിങ്കിടി പ്രസന്നവദനൻ ആണു .എതിർവശത്തെ മൂന്ന് പേർക്കിരിക്കാവുന്ന സീറ്റുകളിൽ ഒരു സന്ഖം ബംഗാളി പണിക്കാർ ഇടം പിടിച്ചിരുന്നു .ഈ ബംഗാളി എന്നു പറയുമ്പോൾ ഒറിയക്കാരനും  മണിപ്പൂരിയും എല്ലാം പെടും. ഏതാനും വിധ്യാര്തികളെ കൂടാതെ ഒരു വെളുത്ത അമ്മാവനും കറുത്ത വൃദ്ധനും അതെ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നു കയറിയിരുന്നു.

ഗതാകത മന്ത്രിയുടെ പരിഷ്കാരം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു,KSRTC ബസ്സുകളിലും മഴവെള്ള സംഭരിണി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് .പണ്ടൊക്കെ ടികെറ്റ് പെട്ടി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അറയിൽ നിറയെ മഴവെള്ളമാണ് . എന്നെ പോലെ ചില കിരുക്കന്മാർ ഒഴികെ ഭൂരിഭാഗം യാത്രക്കാരും ഷട്ടർ മൂടിയിട്ടുണ്ട് . " യ്യോ ..മൂടു യ്യാ ..ഉനക്ക് എന്ന പൈത്യമാ ..?? " പുറകിലിരുന്ന തമിഴന്റെ ശകാരമാണ് .ആദ്യം ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും ഞാൻ ഷട്ടർ മൂടി.അതിനു രണ്ടു കാരണങ്ങൾ ഒണ്ട് . ഒന്നാമത് അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മൂര്ച്ച കൂട്ടുന്ന കിടുതാപ്പും അതുപയോഗിച്ചു മൂര്ച്ച കൂട്ടിയ ആയുധങ്ങളും.പിന്നെ തമിഴന്മാർ ഇപ്പോഴും എടുത്തു ചാട്ടകാർ ആണെന്ന് സുമേഷ് പറയാറുണ്ട് .എങ്കിലും ഒരു തമിഴൻ പറയുന്നത് മുഴുവൻ ഒരു മലയാളിയായ ഞാൻ അനുസരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല , അതും നമ്മടെ മാണി സാറിന്റെ പാലായിൽ ..! ഓരോ പോയിന്റിലും ബസ്‌ നിർത്തുമ്പോൾ സ്ഥലം ഏതെന്നു അറിയാനുള്ള വ്യാജേന ഞാൻ ഷട്ടർ തുറന്നു.

ആദ്യം ഷട്ടർ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ഇരച്ചുകയറുന്ന ഹൈ സ്കൂൾ പയ്യന്മാരെയാണ്‌ . വായിൽ റബ്ബറ് മുട്ടായിയും കൈത്തണ്ടയിൽ കാവി പൂട എച്ച് കെട്ടിയ നൂലുകളും പൊടി മീശകളും ഒക്കെയായി വലിയ ഗമയിലാണ് ആശാന്മാർ .ചില കുട്ടികൾ സൌകര്യാർത്ഥം അവരുടെ പുസ്തകങ്ങൾ സീറ്റിലിരിക്കുന്നവരുടെ കയ്യിൽ  കൊടുത്തു. കൂട്ടത്തിൽ എനിക്കും കിട്ടി ഒരു സെറ്റ് .നെഞ്ച് വിരിച്ചു സിക്സ് പാക്ക് കാണിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഏതോ തെലുങ്ക് നടന്റെ ചിത്രങ്ങളാണ് ബൈണ്ടുകളിൽ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് .

ഷട്ടർ വീണ്ടും അടച്ചു .ഇരുട്ട് പരന്നു .പുറം ലോകവും ആയുള്ള ബന്ധം വിഛെദിക്കപെട്ടു .മഴയാണെങ്കിലും വേഗതയ്ക്ക് ഒരു കുറവും ഇല്ല. അല്ലെങ്കിലും മാണി സാർ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം നമ്മള് പാലാക്കാർക്ക് നല്ല അമേരിക്കൻ മോഡൽ റോഡുകൾ ഉണ്ടാകും. എന്റെയൊപ്പം കയറിയ വെളുത്ത അമ്മാവൻ സീറ്റിൽ ഇരിക്കാത്തത്‌ മഴ വെള്ളം കാരണം ആണെന്നാണ്‌ ആദ്യം കരുതിയതു . ഷട്ടർ വിരിച്ച ഇരുട്ടിൽ കോളേജു വിധ്യാർതിനിയുടെ നനഞ്ഞൊട്ടിയ ഉടലിൽ കാമം തീർക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അയാൾ . പ്രതികരിക്കാതെ സ്ഥബ്ദയായി നില്ക്കുന്ന ആ പെണ്കുട്ടിയോടല്ല എനിക്കു സഹതാപം തോന്നിയത് ,മഴയുടെ തണുപ്പിൽ പുറത്തു ചാടിയ  കാമവെറി കൊണ്ട് സ്വന്തം മകളുടെ പ്രായം വരുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടറിയാൻ പോയ ആ കറുത്ത്  കരിപിടിച്ച മനസ്സിനോടാണ് ." തന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോൾ വേറെ വല്ലവന്റെയും കൂടെയാണോടോ കിടക്കുന്നത്?? " പതിവ് പോലെ ആ ചോദ്യം മനസ്സില് പല ശൈലിയിൽ പറഞ്ഞു നോക്കിയിട്ട് മറന്നു കളഞ്ഞു .മറക്കാനുള്ള കഴിവില്ലയിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മള്ക്കെല്ലാം എന്നെ വട്ടായി പോയേനെ .

ഇത്തവണ ഷട്ടർ തുറന്നപോൾ കണ്ടത് നനഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി ഇറങ്ങി പോയ ആ പെണ്ണിനെയാണ് .നല്ല മഴ ആയിട്ടും കയ്യിലുള്ള കുട അവൾ നിവർത്തിയില്ല .ആ മഴയിൽ സ്വയം ശുദ്ധി വരുത്തി നടന്നകന്ന ആ രൂപം മായാത്ത ഒരു ഫ്രെയിം ആയി അങ്ങനെ നിന്നു .പക്ഷെ മഴയ്ക്ക്‌ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട് ,അഴുക്ക് ഇല്ലാതക്കുന്നതിനോപ്പം സ്വയം മലിനമാകുന്നു.അങ്ങനെ മലിനമായ മഴവെള്ള പാച്ചിലിന്റെ കൈചാലുകൾ ഈ നാട്ടിലെങ്ങും പടർന്നു കഴിഞ്ഞു .

ആകെ വെറുത്ത് മൊബൈൽ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ 5 മിനിട്ടു മുൻപ് ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷിബു പോപ്പിന്സിന്റെ ഷെയേര്ഡ് സ്റ്റാറ്റസ് :
" റോടപകടത്തിൽ വിധ്യാർതിനി മരിച്ചു ".

അശുഭം ..! 

AI Review: In the name of Shankar

The USP of Shankar films are its dissident voices stuffed in simple popular format that appeal to mass.Whether its Mudhalvan, Boys or Anniyan, he tooks you with the central character who is a common man, a victim/witness of black money,corruption or other social evil that we can easily relate. When it comes to Lingesan/Lee, even though he is a common man, he is presented as a larger than life human that at parts makes him an alien.Again they speak sensible dialogues penned by figures like late Sujata which leaves an impact in your mind even after it changes to the next one, which is lacking in AI.

As usual the content is simple yet fresh, the one who normally dont choose for a business, but you can see a Shankar with clear cut ideas of marketing. Like its female lead, AI is a model for many big brands.The narrative is predictable and much time is spend for the VFX filled shots and songs shot in grandeur. As film progresses number of villains increase and they join at a particular point,topped with another one who stands 'athukkum mele'. According to 'formulas' the power/strength of villain is directly proportional to the success of film, as the villain do more annoying acts our appetite for hero's victory increases and leads to its culmination point and then to happy end card.

Expectation, the one which is hyped by it trailers and teasers( concocted with the best shots) can harm the entertainment of a mediocre film.Yes, AI is a very common film appearing to be large with the names associated with its technicians, (Vikram is excluded from this list, he was really amazing). At parts you feel its a film just meant to showcase the talents of make up artists as it lacks something vital, something that pumps the adrenaline.Even Rahman's background score seems common.

AI is more than three hours, but you wont be bored in the first watch. Its not because you are in a nail biting situation thinking of the plot twists, but the above mentioned larger than life presentation.Its engaging, not thrilling.Even if this is the case for major portion, there are moments which make you laugh or thrill towards the end( some are predictable). 

Its not a Shankar film, its a film in the name of Shankar.

I would have loved the film more if he avoided that end with a still showing progress in his beauty. Cant love survive without beauty? oh, i forgot its a mass movie. Let he become what he was. 

Iyyobinte Pusthakam: Another lifeless Back light Party

Each time after watching his films I pledge myself that I won't repeat this. But his trailers for the next one will tempt me to catch it as soon as possible. Again pani paalum. ! 

But this time I waited for some days and was seeing all those posts in fb praising him for his best work till date. Now I am truly taking a vow to avoid his films in big screens.
Another lifeless -well lit- Amal neerad show with a tagline of period film. At once it runs with a momentum gained from the chain of events backed by good performances of its actors and in the last thirty minutes it becomes a mere showcase of a forgotten action film. While its progress I remembered the films of IV Sasi, who told gripping stories in similar backdrops with a human touch. The struggle for land, betrayal in families and the never ending feudal conflicts are the topics discussed , but nowhere in its narrative it connects with the viewer and towards the end it became the usual exercise of looking the watch.
Fahad as usual was amazing both in his looks and action. Apart from some stunning visuals(almost every scene was shot with a back light source ) and music of Neha, its another bachelor party of amal. I think Big B still remains his best.
I would prefer to watch some good films of 80s born from Iv Sasi - MT team over this boring stuff.

70kph- Confessions of a Rider

The best thing after a long ride happens when I lie in my bed, and the sounds and visuals of the trip subdued in the unconscious starts to pop up. That sound of evening sea in a lone beach and the voice of that beast made like a gun are playing in my mind in loops. The day before the ride I had a discussion with my friends and majority of them was skeptical about a ride through that part of ghats where the roads will be ruled by a scorching sun and a destination that doesn't have anything to offer other than some barren land.

I chose this ride for the sake of this ride. May be I wanted to get detached from my comfort zone or it may be the curiosity of the kid inside me for the new toy. 
Majority of the time we spend on roads, the ones through lush green woods, the ones where pandi Lorrie's wait to get cleared by the excise people, the ones where we had to halt for the people who don't exactly knows the difference between a road and a footpath!. I wished I had one more middle finger to greet those arrogant drivers in bulky SUV's that almost killed me in their rash driving.

I was such immersed in the ride that my stomach even forgot to send hunger signals to the brain. All that was going on my mind was to reach the bridge of pamban before sunset. Riding is an act of meditation, deeply focused on the road ahead, concentrating on the voice of bullet. Thoughts keep knocking, lingering between past and future and its the bump ahead or the dog jumping to the road that calls to the present. 
I was overwhelmed when it started pouring unexpectedly and we were not sad even though we couldn't find a roof in the highway. That rain drops acted as burnol plus for our deeply fried epidermis. I really felt Paulo Coelho was damn sure when he wrote about the conspiracy of nature.

During the snacks time in a remote village,I asked the young shopkeeper and his friend regarding the arrest of their CM and the politics in their land. I was both happy and sad when he replied that all the leaders and their offsprings in both parties should be burnt alive. His concern and helplessness for the people and their land was evident when he said that the two major parties won't do any good for them and wouldn't allow a third party to do anything. 
Even though my co rider insisted me to maintain a speed of 80kph in order to meet our schedule, I enjoyed the ride at its best on 70kph. When I get bored of listening to the playlist in mobile phone I started singing loudly in my own way. 
Our destination was a place that always rose my curiosity. The fishermen families still living in that ghost tip without electricity and access to shops even after long years since the deadly cyclone that took lives of hundreds who lived in that land which once was a town. It was there that Swami Vivekananda landed after his great speech of Chicago.

It is my unfulfilled dream to stay in that ghost tip in a full moon night witnessing the density of stars, and our hemisphere lit by moon , I can imagine that now but i know it will be beyond descriptions to experience that in real. I think I would witness something very strange there at that time. Sometimes intuitions meets reality .

And the best part in this journey happened just before our return ride in a lone beach stuffed with pine trees, located somewhere in the eastern part of the dhanushkodi strip. This was purposefully chosen. I always liked sea shores where I can't spot another human being there and that too during the dusk. My favorite job will be to lie down near the sea, my head pointing towards it and view the sea upside down. It may look weird but I guarantee the fish-eye visual will be amazing, and if you keep your eyes closed for some time then you feel the waves penetrating your head. 

While riding back in the star filled night amidst the whitish salt fields I remembered the conversation that I had with Laxmi, the old woman selling sea shells at dhanushkodi. She had 5 kids, all of them married and left her in that ghost town , but she hesitates to leave that land, reasons unknown. During the 1964 cyclone she was at Ceylon,where she was married, later she had to come back to Tamil land due to the militant issues. I asked her why people are fighting at Srilanka? 

laxmi

Laxmi : We are tamilians, they are Sinhalese.
Me : what's the difference, do you speak different language? 
Laxmi : No, our origins are different. 
Me : Means? 
Laxmi : ( Smiles) 
Me : Do you have different gods? 
Laxmi : Yes, we pray Shiva, they pray Buddha.
Me : So are gods responsible for this problems? 
She smiled in a way that she agrees my question.

As we approached the windmills, it was past 2 am, and the cool wind was embracing us telling to reduce the speed. I checked the speedometer and ensured it was 70kph.

Njan K T N - Thoughts on Ranjith's Njan.

Ranjith once again came up with the narrative he tested in Palerimanikyam , this time for his introspection on KTN Kottoor. A film that demands careful depiction of time and space and a much more from its actors.

First thing that comes to my mind while thinking about this film is its over used soundtrack that felt loud and disturbing. The subdued identity of characters in the present was a big letdown in a film that switched between two different eras. I must admit his guts for the close ups but the period characters at least for some scenes towards the end ended up in melodrama that was too dingy for a film like this. Amidst these narrative flaws I saw a filmmaker who once wrote dialogues for supernatural heroes ,struggling to depict a failed man's life that breaks the norms of conventional cinema .

The self destructive nature of the letter 'I' in comparison with the organizational 'we' that he describes before slipping into his anarchic life and the iconoclastic intercut shots where he see his mother and other women he encountered in place of mate while having a sexual intercourse with his blind wife are the manifestations of a liberal soul trapped in between the dark shades of inherited class burden and the modernity he achieved through his interactions with a bigger world. Relevance of kottoor's life in the age of a blogger who writes in that literary double lies in the lessons of a disappeared man's history that teaches the fatalities of dualism in kottoor- both man and space and how that space affects his personal  life.

 A film that could have been a gem despite its cinematic flaws including its cuts.

Munnariyippu- A Multi layered Psycho thrille...oh no..i am confused.

There are some films that communicate indirectly with the viewer.
There are some films that you cant leave at the halls.
There are some films which you cant resist to carve your brains.

Munnariyippu opens with a lengthy shot / title card depicting a group of ants carrying a dead lizard.The protagonist Raghavan also has his own philosophy about life," its just a quandary before it comes to a stand still."

Unni R

One cannot call this film an experiment in malayalam since we had witnessed much more strange/extreme experiments once in this language but considering its time of birth after a decade( or more) of stereotypical, star-centric film culture we should acknowledge it using the term 'audaciously bold'. Dialogues with insight which doesn't feel artificial, and requires a re reading can only be written by a man with genius. Unni R nails it off in its most adorable fashion. A multi layered ,genre defining movie that starts rolling in your mind once you finish watching it.

Movie is centered around C K Raghavan ( Mammootty) who lived twenty years in Jail for murdering two women, and a freelance journalist( Aparna Gopinath) who finds the writings of Raghavan interesting and try to translate and sell it out to fulfill her career dreams. As Mammooty is playing Raghavan everyone will be excited to know his past and impatiently waiting to get answers for "did he killed?" ," If not who else", " if he did, then why?" and at least a glimpse of that sepia toned flashback that gives a vague hint. But what makes it a unique watch is the decision of our film maker to keep the narrative straight and right in the present . You will be leaving the theatre with no information regarding his past and each one will come with a different answer according to their sensibility and Raghavan still remaining a mystery .

Another face of the movie is about the real freedom and new age corporate journalism and a chain of events that connects them..Raghavan is really caged once he is released from jail and the journalist who is supposed to use her medium to find the human in him try to use his genius as a stepping stone for her career and once she finds it impossible ,thinks to start everything afresh.And suddenly comes the culmination point of this drama and even the less engaged viewer will start thinking about the whole plot.

Backed by some excellent actors( both senior and new age,specially mentioning that little boy who supplies him food) and of course Aparna who transferred us all the tensions of that journalist till the climax and the carefully lit up room of C K Raghavan and his speechless shots that felt like a poetic display by a veteran cinematographer.

Venu, an old still with John

There are some films that need a repeated watch to contain it in whole.
Brilliantly written, outstandingly narrated and leaves you shocked with a mind full of questions/answers.

NEVER MISS

Steve Lopez : Re inventing John

Recently in an article I read that John was not fully satisfied with the making of Amma Ariyan. After watching Steve Lopez I felt that if he was alive today in this age of WhatsApp he would have definitely made his film in this manner. 

john abraham

A political film in all sense. A bold mirror towards a selfish society. New age parents in this neo liberalized economy who teaches their offspring to keep their eyes closed towards the problems of others , a generation of youngsters who cannot respond towards a ruthless system. Steve Lopez is a journey through them seeking for answers. It is allegorical that the dad who warns his son to keep his mouth shut himself is the person supposed to secure law and order . This film needs appreciation starting from its innovative posters. The title song / dialogues which was a rap cum conversation between two cops was really funny and bears a tinge of oppression. It also delves into the geographical arena of this city and their way of speech. Transformation of Steve from a lover boy into a social being who asks unending questions to the system is shown with truthful incidents and atmost reality. Reality here I mean that the one you cannot find in 'films' . farhaan is really convincing as Steve . One cannot blame people who couldn't connect with Steve or this narrative , as their sense of viewing a film or broadly the film culture here is altered by the films which are responsible for this. 

rajeev ravi

There are lot of links that one can find between Amma ariyan and Steve lopez, starting from its makers use of film as a tool to the similarities in the characters( even their names) .Steve Lopez is one of those rare political films ever made and that should not be missed in big screens. No wonder if you felt regret for the lost innocence. 

മിസ്റ്റർ രവി

                     

ravi

രവി ചേട്ടനറിയാതെ പട്ടണത്ത് ഒരു ഇല പോലും അനങ്ങില്ല.

അതിനൊക്കെ പുള്ളിക്കൊരു കണക്കൊണ്ട് , കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ അങ്ങനങ്ങു നടക്കും .രവി ചേട്ടന്റെ ചരിത്രത്തിനു ഒരു പക്ഷെ ഭാരത സംസ്കാരത്തിന്റെ ഗതി വിഗതികൾ നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള പ്രാധാന്യം ഇല്ലായിരിക്കാം .പക്ഷെ ഒരു മനുഷ്യായുസ്സിനെ എത്രത്തോളം ലളിതമായി കാണാം എന്നു പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാനുള്ള സൂത്രമുണ്ട്. അതിന്റെ ഒരു സർവവിജ്ഞാനകോശം തന്നെയാണ്‌ ഈ മനുഷ്യൻ . 

പണ്ട് എഴുപതുകളിൽ നാട്ടുകാരനായ സുഹൃത്തിനൊപ്പം ഉണക്കമീനിന്റെ പങ്കു കച്ചവടുമായി ബോംബയ്ക്ക് വണ്ടി കേറിയതു മുതൽ , ഒടുവിൽ ആ കൂട്ടുകാരാൻ സ്വന്തം കാശുമായി മുങ്ങിയത് അറിഞ്ഞിട്ടും പകരം വീട്ടാനോ കരഞ്ഞ് നിലവിളിച്ചു നാട്ടിലേക്കുള്ള അടുത്ത വണ്ടി പിടിക്കാനോ നില്ക്കാതെ വന്നു പിറന്നു പോയ ഈ ഉലകത്തിൽ എങ്ങനെ പിഴച്ച് പോകാം എന്ന സാർവ്വലോക പ്രശ്നത്തെ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ലളിതവല്ക്കരണ പ്രക്രിയയിലൂടെ തരണം ചെയ്തു , ചുവന്ന തെരുവിലെ രാത്രികൾ ആഘോഷമാക്കി മാറ്റിയ ആ മനുഷ്യനെ ഞാൻ പരിചയപ്പെടുന്നത് പട്ടണത്തെ ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന മണ്ണിന്റെ അടരുകൾ കൊത്തിയിളക്കുന്നതിനിടയിൽ സന്ദർശകരായി വരുന്ന ചരിത്ര ഗവേഷണ വിദേശികൾക്കും ,അടുത്ത ബിനാലെയ്ക്ക് എന്ത് പടച്ചു വിടാം എന്നന്വേഷിച്ചു വരുന്ന നാടൻ ബുദ്ധിജീവികൾക്കും ഒരുപോലെ രസിക്കുന്ന 'കേരള ചരിത്രം - രവി എഡിഷൻ ' ഒരു ദിനേശ് ബീഡി കത്തിതീരുന്ന നേരം കൊണ്ട് വിളമ്പുന്നതിനിടയിലാണ് . പിന്നീട് പ്രായ വ്യത്യാസം മറന്നു പോയ നാളുകളിൽ ഉടലെടുത്ത സൗഹൃദം, കഥകൾ ഒരുപാടുണ്ട്‌ പറയാൻ..

ചായ , കള്ള് , സദാചാരം ..

സമതലത്തിൽ നല്ല വെയിലായിരുന്നുവെങ്കിലും വയലടക്കുന്നിലേക്ക് ഫോർ വീൽ ഡ്രൈവിൽ കേറുമ്പോൾ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു . കൂടെയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ആണ്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറും പിന്നെ സഹപ്രവർത്തകയും വിദേശിയും ഗവേഷകയുമായ പെണ്‍കുട്ടിയും. തവിട്ടിന്റെ ഉൽഘനന പറമ്പിൽ നിന്ന് അൽപം ശാന്തത തേടിയാണ് പച്ചപ്പിന്റെ വയലടക്കുന്നിലെയ്ക്കു വച്ച് പിടിച്ചത്. ശാന്തിയുടെ ഗിരിശ്രിന്ഗങ്ങൾ കേറുന്നതിനു മുൻപ് അല്പം തെങ്ങിൻ കള്ള് കുടിക്കാനുണ്ടായ പൂതിയാണ് ഗ്രാമത്തിലെ കലർപ്പില്ലാത്ത കള്ള് വിതരണം ചെയുന്ന ഷാപ്പിൽ എത്തിച്ചത് .പുരോഗമനവാദം പറയാറുണ്ടെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു വിദേശിയും അതിലുപരി ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമായതിനാൽ ഷാപ്പിലെ സ്വീകരണമുറിയിൽ വലതുകാലെടുത്തുവെച്ചപ്പോൾ ഒരു ആശങ്ക ഉണ്ടായിരുന്നു . പക്ഷെ കള്ള് സേവിക്കുന്നവരും സേവിച്ചവരും നമ്മളോട് കാണിച്ച ആധിത്യ മര്യാദ കണ്ടപ്പോൾ എൻറെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി. കേരളത്തിൽ ഇങ്ങെനെയും ഒരു ഗ്രാമമോ ?? നമ്മുടെ നാടിന്റെയും നാട്ടുകാരുടെയും സദാചാരബോധത്തെ മുൻവിധിയോടെ വിലകുറച്ച് കണ്ട എൻറെ മനസ്സിനെ കുറ്റബോധത്താൽ സ്വയം വിമർശിച്ചു കൊണ്ട് നമ്മൾ യാത്ര തുടർന്നു . മഞ്ഞും , മലകളും ,മഴയും കണ്ടു നേരം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ പതിയെ മലയിറങ്ങി തുടങ്ങി . തുറന്ന ജീപ്പിലെ യാത്രയും തണുത്ത കാലാവസ്ഥയും നമ്മളെ അടിവാരത്തുള്ള ഒരു ചായക്കടയിൽ എത്തിച്ചു . കട്ടനും ,ബണ്ണും , ഗോൾഡ്‌ ഫ്ലയ്ക്കും , രണ്ടാഴ്ച പഴക്കമുള്ള കേക്കും മാത്രം കിട്ടുന്ന ഒരു ' ടിപ്പിക്കൽ ' ഹൈറേഞ്ച് ചായക്കട.
മഴ നനഞ്ഞു വന്നു കേറിയ പെണ്ണിനേയും കുടെയുള്ള 2 ആണുങ്ങളെയും കണ്ടപ്പോൾ ഷാപ്പിലെ കുടിയന്മാരുടെ നോട്ടത്തിൽ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം ചായക്കടയിലെ ചേട്ടന്റെയും ആ കടത്തിണ്ണയിൽ ഒരു പണിയുമില്ലാതെ ദിവസം മുഴുവൻ ബീഡിയും വലിച്ച് മോദിയെം പുകഴ്ത്തി കുത്തി ഇരിക്കുന്ന കസ്റ്റമർസിന്റെ മുഖത്ത് ഞാൻ കണ്ടു. ചായചേട്ടന്റെയും കസ്റ്റമെർസിൽ ചിലരുടെയും അടക്കം പറച്ചിലിന്റെ സാരാംശം പിടികിട്ടിയ ഞാൻ എന്റെ സഹ- ഫോട്ടൊഗ്രഫെരോട് രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു നില്ക്കാൻ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു . ചായകുടിച്ചു തീരുന്ന നേരം കൊണ്ട് കസ്റ്റമർസിന്റെ എണ്ണത്തിന് കനം വെച്ചു . ചിലര് മൊബൈൽ ഫോണിൽ വിളിച്ച് rocket വിട്ട മാധവൻ നായരുടെ മുഖഭാവത്തോടെ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഒന്ന് രണ്ടു പേർ ജീപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ' തെളിവുകൾ ' വല്ലതും കിട്ടുമോയെന്ന് തപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടർന്നു . അവന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ തടിമിടുക്ക് ഉള്ളവന്മാർ ഇല്ലാത്തതിനാൽ വിഘ്നങ്ങൾ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ചായക്കടയിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിനെ പറ്റി ആരാഞ്ഞ പെണ്‍ സുഹൃത്തിനോട് അറിയാവുന്ന ഇംഗ്ലീഷിൽ പറ്റാവുന്നത്ര മോശമായി നമ്മുടെ നാടിന്റെ സദാചാരബോധത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം നല്കി.നേരത്തെ കള്ളുഷാപ്പിൽ വച്ചുണ്ടായ കുറ്റബൊധം അപ്പോഴാണ് ഒന്ന് മാറി കിട്ടിയത് .

ബാക്കിപത്രം : കള്ള് കുടിച്ചു ബോധാമില്ലാതാകുമ്പോൾ ഇല്ലാതാകുന്നതാണോ അതോ ചായ കുടിച്ച് ഉന്മേഷം വരുമ്പോൾ ഉണ്ടായിവരുന്നതാണോ സദാചാരബോധം ?

The wolf & the Lamb

Thoughts on Onayum Aattukuttiyum ( Wolf & the Lamb ) Tamil , released 27 September 2013.

A dark thriller & an emotional drama. The story unveils through the unexpected turns that happens at a night in the life of a medical student.Set amidst the backdrop of night the movie follows a serial killer's struggle for his life once he takes a u turn from that dreadful life.

  The narrative is made such a way that it keeps you thrilled and emotional at the same time. the dark humor at parts is entertaining and thoughtful. The metaphorical title and shots elevate this from a mere thriller and place it among world class films. It is sad to know that such a film went unnoticed in the cine halls.

 Undoubtedly one of the best films made in Tamil cinema, it will be viewed by more people in the days to come.

 Ilayaraja's background score is just mesmerizing and magical.  One cant imagine the scenes without those notes as it remain so close to it.At times touching and tensing at other occasions, the musical score just goes parallel to the movie with its highs and lows.

 Mysskin should be lauded for his role both as the creator and the Wolf. The character addressed as the 'Wolf 'by the law keepers and  as 'Edward' by the blind family itself is allegoric and can be read in many ways. His acting prowess is revealed in the story telling scene where he himself tells the story both to the child and the audience and that is what is called the brilliance in narration and this man just enacted it as an expert, that too the shot lasts for some minutes.

 Everything happens in the dark, the hunters, the betrayers, the cops, the blind family, everyone looking for the wolf and as the events unfolds the lamb discovers the man within the wolf. Some may call it violent but i would like to call it as the freshness of story telling, breathtaking and stylish.

  This film teaches a great lesson to film makers and the viewers, that its not the story sometimes but the passion with which its told, the truthful following of protagonist without any justifications , absence of a heroine/comedian/ song/sex.

Its hard not to fall in love with the people in this drama and one could not erase it from their thoughts so easily. So beware! only if you are prepared to take them with you, sit and watch.

Pattanam story #3 :A Seperation

“There was nowhere I could go that wouldn't be you

Even though im a bit drunk and had a heavy dinner i cant sleep right now, and im confused that whether it is due to the over dehydration of this climate or just the burden of thoughts that i cant occupy in a dream.. All that im thinking right now is about her. Its all because she is leaving back to her continent tonight. When i first met her at the airport among the research team,i felt she is an academic kind of person and wont indulge in fun talks with others. And the first days with her, i used to observe her without her knowledge. She was the silent one among them, she had less words but a rare and beautiful smile, i still don't have more words to describe her smile,oh god.. its divine. I always wanted to tell her not to smile like that, because i cannot take my eyes off her while she is smiling. I always try to be near her, all i need was just her presence. Some times i just takes a seat near her while having the lunch or dinner and simply eats there without even speaking a word. From the beginning itself i knew that she is the person whom i will miss the most. I just knew that some kind of chemistry is going to work between us, and her eyes speaks a lot. The day she talked to me about the her not so good past, i was feeling happier that i am someone whom she thought to share her troubles, that too she wont open to others easily. My camera cant resist to click her if she is somewhere around it, i don't care whether it is amid-st the excavation or even a serious meeting time. I have taken more photos of her than the trench photographs which i am supposed to take here and the photograph i got as a coincidence on the day we went to Ernakulam for an official lecture was the best. I got framed with her in a mirror which is just opposite to the road where we were standing and i still believe she came there just to be in that photograph, as she just disappeared from the lecture. I treasure each moment spend with her, from the pointless conversations during the evenings to the dance with her on farewell night. Sometimes i feel that human mind is such a ridiculous thing that it wont obey us sometimes. Many times i tried to say to my mind not to follow her as she is leaving soon from this land, but the more i try to go away from her the more i end up thinking about her. I dont know what kind of relationship is this, and i don't what to name it and categorize it , just let there be a relation , an emotion. I was happy with her, and i will try hard to be happy without her. I wish there was no one around us when she hugged me with wet eyes before leaving back to her place, as i couldn't tell her any good words or even shed a drop of tear. If u choose for the warmth of a closer bond, u will have to taste the pain of separation. And i don't understand the rule applied by this nature to show justice . Its roaring and lightning here, is it showing its anger or getting emotional by shedding tears? cruel rules..

                                                                - Sandeep
                                                               

HIGHWAY _ A Praise

HIGHWAY
Hindi|2014| Dir:Imtiaz Ali 

This is not a review but an appraisal by a fan after watching it twice. There is a scene in Highway where'Mahabir', the tough guy played by Randeep Hooda, just couldnt control his painful thoughts about his mother and tears just flows out of control&also there is this moment where Veera (Alia) laughs out alone watching the eccentric stream splashing through an ardent rock and her laugh turns out into tears. These moments can only be filmed by an Independent mind and this can be surely called as an Independent film. A classic example of stockholm syndrome and a really refreshing road experience which stands superior to a lot of so called Road movies.

ALIA BHATT

One cannot imagine another girl portraying Veera after watching this film , as Alia easliy fits into an array of emotions, she is terribly strong at what she is doing. I havent recently watched such a brave female portrayal and Veera will remain for a long time.
A R Rahman

The tracks were already playing in mind before entering the hall, but other than a film album, this film is musical in every bit. Each song is opening a fresh window to a new story.'Tu Kuja'played at an unexpected situation is clearly the continuation of expression of Sufism , the presence of divine and something beyond that. The audio experience created together by the musician and sound designer is just mind blowing. 

As many scenes were freshly shot amidst the journey it may not be following a concrete script but it offers a different experience, much more realism and some thing yet to be filled as it is in the case of a real journey. The visuals are breath taking, whether it be the highways of punjab or the hilly terrains of Himachal.
From its lengthy silent shots in its starting to the quickly moving scenes towards its end, film carries us from the mindset of the captivated to a horizon of freedom and bondage. The missing feel of companionship was strongly felt in the climax and it was equally painful and peaceful to watch it. Highway may not be a perfect film in its evaluation, but it is a must must watch for many reasons.

Pattanam Stories #1

Pattanam is teaching me life in some more naive manner. Here i went for a post wedding dinner gathering of one of our labour, at his home nearby our site. Lit up by the harsh video light, decorated by red colored shamiyana clothes and some red plastic chairs , i was feeling home and relaxed. My mind started comparing the same with those dinners i used to have in city with more educated and cultured people .Here i was not bothered about those table manners, not a bit hesitant to ask for more food, the warmth that i felt is not explainable through words. One major thing i observed there was that grandma,the oldest member of the family whose ear seems to be retired, was coming close to everyone to see their faces clearly. She introduced herself by saying her name 'Janaki', and she was little embarrassed to tell that name as it was put some decades ago. She was like "oh my name was put long back, too old for these days ", and we consoled her by saying how beautiful that name is. I was wondering whether i could find such an old woman in a similar occasion talking with the guests in an urbanized setup as the next generation would be hesitant to present her before the Society. 
                                            And above all after a long time my taste buds got activated, as i could taste some really delicious home made fish delicacies. As we all posed for a group photograph , the fuse wire broke and we all fell into the dark and everyone was busy fixing it, that too in a harmony that is not easily visible in cities. I was thinking about the fragile people and the unending happiness they share within this small livelihood. No matter how small our world is, the happiness that we

are looking for is already within us.

Counting Happiness

Pattanam is teaching me life in some more naive manner. Here i went for a post wedding dinner gathering of one of our labour, at his home nearby our site. Lit up by the harsh video light, decorated by red coloured shamiyana clothes and some red plastic chairs , i was feeling home and relaxed. My mind started comparing the same with those dinners i used to have in city with more educated and cultured people .Here i was not bothered about those table manners, not a bit hesitant to ask for more food, the warmth that i felt is not explainable through words. One major thing i observed there was that grandma,the oldest member of thefamily whose ear seems to be retired, was coming close to everyone to see their faces clearly. She introduced herself by saying her name 'Janaki', and she was little embarrassed to tell that name as it was put some decades ago. She was like "oh my name was put long back, too old for these days ", and we consoled her by saying how beautiful that name is. I was wondering whether i could find such an old woman in a similar occasion talking with the guests in an urbanized setup as the next generation would be hesitant to present her before the Society. And above all after a long time my taste buds got activated, as i could taste some really delicious home made fish delicacies. As we all posed for a group photograph , the fuse wire broke and we all fell into the dark and everyone was busy fixing it, that too in a harmony that is not easily visible in cities. I was thinking about the fragile people and the unending happiness they share within this small livinghood. No matter how small your world is, the happiness that we are looking for is already within us.